----------CUT----------
ปึง!
แบคฮยอนจับคยองซูนอนราบลงไปกับโต๊ะอาหารในห้องครัวก่อนจะ...
“ฮ้า...ปล่อยผมนะ ขอร้อง”
คยองซูเอ่ยด้วยน้ำเสียงขาดห้วงยามที่แบคฮยอนลูบคลำส่วนอ่อนไหวผ่านเนื้อผ้าชั้นดี
“หึ! ตื่นขนาดนี้แล้ว
ยังอยากให้ฉันหยุดอีกเหรอ? หื้ม?” จมูกโด่งฝั่งลงบนเรือนผมหอม
“ผะ...ผม อ๊ะ อื้อ! ไม่นะ”
คยองซูร่างท้วงเมื่อแบคฮยอนแยกปลายขาเรียวออกกว้างก่อนจะแทรกกายเข้ามาหว่างขา
พรึบ!
มือเรียวกระตุกนิดเดียวกางเกงสามส่วนก็หลุดลงไปกองอยู่พื้นทันที
ไม่รอช้าแบคฮยอนจัดการตะปบเข้าที่ส่วนผองนู่นที่ดันเนื้อผ้านู่นขึ้นมาทันที
ริมฝีปากเรียวงับเข้าที่ส่วนน่ารักจนน้ำช่ำไปหมด
ฟันแข็งแรงกัดที่ขอบกางเกงในตัวจิ๋วก่อนจะลากลงไปใต้สะโพก
ส่วนน่ารักเด้งขึ้นจนตีหน้าแบคฮยอน น้ำสีใสช่ำจนแฉะไปหมด
“เป็นขนาดนี้เลยเหรอ?” ริมฝีปากเรียวกระตุกยิ้มอย่างพอใจ
เมื่อคยองซูบิดเร่าร่างกายยามที่มือเรียวบดขยี้ส่วนปลายสีสวยที่ช่ำน้ำ
“ผม...ขอร้อง...ยะ...หยุด...ฮ้า...เถอะนะครับ” ดวงตากลมโตปรือขึ้นมองร่างสูงที่คร่อมร่างอยู่อย่างขอร้อง
“คิดว่าตัวเองเป็นใคร”
แบคฮยอนจ้องมองใบหน้าแดงซ่านของคนที่อยู่ใต้ร่างก่อนจะก้มลงจูบเม้มที่หัวนมสีหวานที่กำลังชูชันดันเสื้อขึ้นมา
“อึ่ก!
ไม่นะ...คุณ...แบคฮยอน” คยองซูกระตุกเกร็งเมื่อแบคฮยอนเลิกเสื้อขึ้น
หัวนมแข็งขืนขึ้นมากกว่าเดิมเมื่ออากาศเย็นๆ
ปะทะเข้ากับผิวกายที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย
“ร้องออกมาอีกสิ”
แบคฮยอนท้าทายยามบดนิ้วที่ส่วนปลายของแก่นกายเล็กที่ตอนนี้ปริ่มน้ำหวานจนหยาดเยิ้ม
แบคฮยอนปล่อยมือออก ปลายลิ้นเรียวเลียเข้าที่นิ้วที่เปียกชุ่มแต่ละนิ้วๆ
“ฮ้า...ผมไม่ได้...มี...อะไร...กับพวกเขาจริงๆ นะครับ”
ริมฝีปากอวบอิ่มขยับพูดอย่างอยากลำบาก
เขารู้...แต่เขาก็...ไม่ชอบใจอยู่ดีที่พวกนั้นมันเข้ามายุ่งเกาะแกะกับตัวเล็กของเขา
ไม่ชอบใจที่พวกมันมองด้วยสายตาที่อยากจะกลืนกินแบบนั้น
เขามองตัวเล็กของเขาได้คนเดียว คนอื่นห้าม!
แค่คิดก็อยากจะลงโทษให้หนำใจที่ไปไว้ใจพวกนั้นให้เข้ามาถึงในห้อง
แถมยังอยู่กับพวกมันเพียงลำพังอีก เกิดมันคิดอยากจะทำขึ้นมา
ไม่มีวันที่ตัวเล็กของเขาจะสู้ไหวแน่นอน ขนาดแรงจะเถียงยังไม่มีจะเถียงเลย
แล้วถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นมา...ให้ตายเถอะ ไม่อยากจะคิดว่าต้องฆ่าเพื่อนตัวเอง
ต้องลงโทษ...กับความซื่อของนาย คยองซู...
“อื้ม” แบคฮยอนไม่ได้ละไปจากหัวนมสีสวยเลย แต่ยิ่งตวัดปลายลิ้นให้หนักขึ้น
ทั้งดูดทั้งเม้มจนเป็นสีแดงก่ำ
“อ๊ะ อา คะ...คุณแบคฮยอน!” มือเล็กดันหัวสามีให้ออกห่างจากอก เสียงดูดดังลั่นห้องอย่างน่าเกียจ
จนร่างเล็กรู้สึกเจ็บหน้าอกไปหมด
มือเรียวกับขาเล็กให้แยกออกก่อนที่จะบดเบียดกายเข้ามาให้แนบแน่นไม่มีช่องว่าง
ดวงตาคมเงยสบกับดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตา
อกเล็กสั่นสะท้านไปหมดยามที่ลิ้นร้อนลากผ่านขึ้นมาเรื่อยๆ ลากลิ้นผ่านลำคอระหงไม่ลืมที่จะฝากรอยรักไว้หลายจุด
เน้นจุดที่เห็นได้ชัดเป็นพิเศษ เลื่อนสายตาชมผลงานตัวเองอย่างพอใจ ก่อนที่จะหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มที่กินเท่าไหร่ก็ไม่มีทางอิ่ม
ลิ้นร้อนแทรกผ่านเข้าไปอย่างง่ายดายเพราะคนตัวเล็กเปิดปากออกอย่างว่าง่าย
แขนเล็กยกขึ้นคล้องลำคอหนาเอาไว้ ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวรัดลิ้นเล็กที่พยายามถดหนี แต่ก็ถูกไล่ต้อนจากร่างหนาอยู่ดี
การตอบสนองที่ไร้เดียวสาแต่แบคฮยอนก็ชอบ น้ำเชื่อมสีหวานไหลเปรอะคางไปหมด
แต่ไม่มีใครสนใจจะเช็ดออก
มือเรียวก็จัดการแกะเข็มขัดของตัวเองออกอย่างไว้
โดยที่ไม่ได้ละริมฝีปากออกมาเลยแม้แต่วินาทีเดียว มือเรียวก็จัดการอย่างชำนาญ
ไม่นานแก่นกายผองโตก็ออกมาสูดอากาศข้างนอก ขนาดพอใช้งานเต็มที่ แต่แบคฮยอนก็ยังใจดีไม่ส่วนกายเข้าไป
เขาต้องจัดการตรงนั้นก่อน นิ้วเรียวก็จัดการลูบไล้ทางช่องทางหลังไปมา
“อึ่ก อื้ม...อื้อ...”
คยองซูครางในลำคอเมื่อแบคฮยอนนวดคลึงส่วนนั้นเบาๆ มือที่เคยคล้องคอตอนนี้กลับจิกลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านของทางช่องหลัง
นิ้วแรกแทรกผ่านเข้าไปข้างใน ผนังอ่อนนุ่นร้อนจัดค่อยๆ
กลืนกินนิ้วเรียวเข้าไปทีละน้อย ช่องทางหลังตอดรัดนิ้วแบคฮยอนจนแทบขยับไม่ได้
จนแบคฮยอนแทบคลั่ง มือเรียวอีกข้างเอื้อมมาสัมผัสส่วนแก่นกายเล็กข้างหน้าเบามือ
เพื่อเป็นการผ่อนคลายให้คนตัวเล็ก
แรงตอดรัดช่องทางหลังค่อยๆ
ผ่อนลงจนนิ้วที่สองแทรกผ่านเข้าไปได้และแบคฮยอนเริ่มขยับนิ้วด้วยจังหวะเนิบๆ ช้าๆ
ในจังหวะเริ่มแรก
“ฮ้า” แบคฮยอนถอนจูบออกเพื่อให้คนตัวเล็กได้มีอากาศหายใจ
“แฮก แฮก!”
ร่างเล็กเมื่อได้รับอิสระก็รีบกอบโกยอากาศเข้าปอดทันที
“อ๊า ดีจัง!”
แบคฮยอนถูไถแก่นกายใหญ่เข้าไปแก่นกายเล็กที่แดงก่ำจนน่ารัก
ขณะที่มือก็ทำหน้าที่อยู่ด้านหลัง เรียกได้ว่าปรนเปรอทั้งข้างหลังและหน้าพร้อมกัน
“อึ่ก! ฮ้า! ไม่...เอา...ตรงนั้น...อึ่ก! อะ”
คยองซูร้องประท้วงเมื่อแบคฮยอนกดถูกจุดกระสันจนร่างเล็กเกร็งไปหมด
“ตรงนี้...สินะ ฮึ่ก!” แบคฮยอนกดย้ำๆ เข้าไปที่จุดเดิมอีกหลายครั้ง
แต่ก็เป็นเขาอีกนั้นแหละที่ครางออกมาเพราะขาเล็กตวัดเกี่ยวเอวสอบให้เข้ามาบดเบียดกายเข้าหาอีก
จนเสียดสีไปหมด
“อ๊ะ อา คุณแบคฮยอน...มะ...ไม่ไหวแล้ว...ผมจะ...ไป...”
“ไม่ได้! นายต้องไปพร้อมฉัน”
แบคฮยอนบีบแก่นกายเล็กเอาไว้ไม่ให้มือเล็กได้เอื้อมมาชักรูดแล้วไปถึงฝั่งก่อน
มือโป้งปิดส่วนปลายเอาไว้แล้วขยี้เบาๆ ก่อนจะกดสอดนิ้วที่สามเข้าไปจดมิดด้าม
“ฮ้า เข้ามาเถอะครับ! ผม...ฮ้า...ไม่ไหวแล้ว”
คยองซูร้องขอยามที่ตัวเองใกล้ถึงจุดสูงสุดแล้วแต่อีกคนกลับไม่ให้เขาไป
จนต้องร้องขอสิ่งหน้าอายเพื่อตัวเองจะได้ปลดปล่อยความใคร่ออกมา
ดวงตาช่ำปรือขึ้นมองตาสามีที่เต็มไปด้วยความปรารถนาเต็มเปี่ยม
เหงื่อเม็ดเล็กไหลล้อมรอบกรอบหน้าของผู้เป็นสามีพราวยามสะท้อนกับแสงไฟในห้อง เสื้อตัวบางที่สวมใส่อยู่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
มือเล็กขยับเอื้อมดึงคอแบคฮยอนลงมาจูบ ก่อนจะผละออกมองหน้าสามีตัวเองอีกครั้ง
มันก็ยังเหมือนเดิม ความต้องการที่เผยออกมาจากดวงตาคู่นั้น
ทำให้ร่างเล็กร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
“อึ่ก อา คุณแบคฮยอน...ผม...ไม่วะ...”
“ฉันก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน!” เสียงทุ้มตะวาดใส่
แต่นิ้วเรียวยังไม่ดึงออกจากช่องทางหลังด้วยซ้ำ “ต้องอีกนิด...ฮ้า...ผ่อนคลายกว่านี้สิ...รูนายมันรัดนิ้วฉัน...จนฉันจะบ้าอยู่แล้ว..ฮ้า...”
แบคฮยอนมองต่ำลงไปยังทางที่เชื่อมนิ้วของเขากับร่างเล็กก่อนจะสบถออกมา
ดวงตาที่ตอนนี้ต้องการเขา...มันทำให้เขินยังไงไม่รู้
“ฮ้า...ไม่ไหวแล้ว!”
แบคฮยอนถอนนิ้วที่ขยับอยู่ออกแล้วนำความใหญ่โตที่ผองใหญ่จนแทบปริมาจ่อที่ช่องทางหลังสีชมพูก่อนที่จะกดลงไปช้า
ๆ แก่นกายร้อนจัดค่อยๆ หายเข้าไปในร่างของกายเล็ก
ริมฝีปากเรียวขยับขบแน่นยามที่สอดสิ่งใหญ่โตเข้ามาในร่างกาย กายเล็กบิดเร่าอย่างเสียวซ่าน
มันยังคงเจ็บอยู่แต่ความเสียวซ่านก็มีมากกว่าจนต้องจิกเล็บลงบนไหล่กว้างอีกครั้งเพื่อระบาย
สวบ!
“อึ่ก อ๊ะ...! ฮ้า...”
คยองซูถึงกับกัดริมฝีปากแน่นยามที่แบคฮยอนกระแทกกายเข้ามาจนสุดในครั้งเดียว
“อึ่ก ฮ้า เข้าไปหมดแล้วเห็นมั้ย” แบคฮยอนเอ่ยยิ้มๆ
ก่อนจะซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น “แช่เอาไว้ก่อนนะ...” แบคฮยอนยังไม่ได้ออกแรงกระแทกกระทั้น
เพียงแค่อยู่อย่างนั้นสักพักพอให้ช่องทางหลังคุ้นชินกับส่วนใหญ่โตก่อนจึงเริ่มขยับ
“ฮ้า คุณแบคฮยอน...” เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อสามีตัวเอง อย่างเบาหวิว
“หื้ม?” แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมองหน้าภรรยาตัวเองที่ตอนนี้เร้าอารมณ์สุดๆ
ขอสาบานว่าจะไม่ให้ใครเห็นหน้านายเด็ดขาด!
“ผะ...ผม...ฮ้า...ไม่ได้...อึ่ก...มีอะไร...กับคุณ...เซฮุนกับคุณ...ชะ...ชานยอลจริงๆ
นะครับ...ฮ้า... !”
คยองซูพยายามอธิบายให้แบคฮยอนแต่...
“...” แบคฮยอนไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองหน้าแดงซ่านของคนตัวเล็กที่พยายามเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก
เพราะแบคฮยอนที่กระแทกกายเข้าไปไม่มีหยุดหย่อน
เอี๊ยด! เอี๊ยด!
เสียงขาโต๊ะดังลั่นห้องยาวที่แบคฮยอนกระแทกกายเข้าไป ทั้งยังหนักหน่วงจนโต๊ะสั่นคลอ
ขาโต๊ะสั่นไปตามแรงโยกของคนบนโต๊ะ จนกลัวว่ามันจะหักลงมาหากแบคฮยอนไม่ลดแรงลงหน่อย
“หึ! เชื่อได้ที่ไหน
นายมันลีลาเด็ด!”
มือเรียวจับขาเล็กพาดบ่าก่อนจะโหมกระหน่ำกายเข้าไปจนเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้อง’
“ผะ...ผมมีแค่...ฮ้า...คุณแบคฮยอน...คนเดียวนะครับ...ฮ้า...ขอร้อง...เชื่อผมเถอะนะ...อึ่ก...อา”
กึก!
คำพูดของคนตัวเล็กที่ทำเอาแบคฮยอนชะงักไปชั่วขณะก่อนที่จะกระแทกกายเข้าไปอีกครั้ง
หัวทุยสั่นคลอนไปตามแรง ผิวกายแบคฮยอนเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งยามที่นึกย้อนถึงคำพูดของคนตัวเล็กทั้งตอนนี้และก่อนหน้านี้ที่บ่งบอกว่า...จงรักภักดีแต่กับเขา
“ผม...เป็นของใครไม่ได้ นอกจาก...คุณแบคฮยอน”
มันทำให้เขาดีใจและอยากจะกอดคนตัวเล็กมากกว่านี้ อยากทำมากกว่านี้
อยากรู้สึกมากกว่านี้ อยากทำให้ร่างนี้แหลกสลายไปด้วยอ้อมกอดของเขา
“นายต้องเป็นของฉันคนเดียว! เข้าใจมั้ย?! ฉันเป็นเจ้าชีวิตนายเข้าใจมั้ย?!” แบคฮยอนตะคอกใส่ร่างเล็กใต้ร่างที่สั่นคลอนไปตามแรงกระแทกของแบคฮยอน
“คะ...ครับ ฮ้า...ผมจำได้ครับ...” คยองซูปรือตาขึ้นมองหน้าสามีตัวเอง
จำได้ดี...ว่าคนๆ นี้ สำคัญกับตัวเองอย่างไร
ไม่เคยลืมเลย...ไม่เคยลืม...
ติดตามต่อที่ #ฟิคเพราะรัก
http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1388196&chapter=9
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น