-----CUT-----
“อะ...อึ่ก...”
“หื้ม?”
“ยะ...อย่า...หลอกกันนะ...ฮึ่ก...”
“คยองซู...”
“ฮึ่ก!”
“อย่าร้องไห้สิ...” นิ้วเรียวเกลี่ยที่แก้มใสเบาๆ
เพื่อปัดเอาสิ่งที่เขาไม่ชอบออกไปให้พ้น
“คะ...คุณแบคฮยอนรักผมใช่มั้ยครับ?”
“...ทำไมต้องให้บอกหลายครั้ง” แบคฮยอนเบือนหน้าหนี
“ช่วยบอกคนโง่อย่างผมทีนะครับ...” คยองซูเอ่ยเสียงสั่น
จนแบคฮยอนตาวาว
“ฉันรักนาย...เลิกร้องไห้ได้แล้ว” แบคฮยอนจูบซับที่เปลือกตากลมเบาๆ
“ฮึ่ก...อื้อ...ผมก็รักครับ...อ๊ะ!”
“ฉันรู้ แล้วก็อย่ายั่ว!”
แบคฮยอนจับข้อมือเล็กกดลงกับเตียงก่อนจะเริ่มขยับกายเล็กน้อยหลังจากที่รอให้ช่องทางหลังของคยองซูคุ้นชินกับขนาดของแบคฮยอนได้สักพักแล้ว
สวบ!
“อ๊ะ...อืออ...” คยองซูร้องประท้วงเมื่อริมฝีปากอุ่นทาบลงที่ยอดอกสีสวยของตน
พร้อมทั้งหลุดเสียงครางออกมาเมื่อแบคฮยอนกระแทกกายอย่างหนักหน่วง ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น
มือเล็กก็จิกลงที่หมอนใบโตเพื่อระบายความเสียวซ่าน
“ฮ้า...คยองซู...” แบคฮยอนครางเรียกชื่อคนตัวเล็กที่กายโยกไปตามจังหวะของเขา
ตาเรียวมองหน้าร่างเล็กที่หลับตาแน่น มองริมฝีปากบวมเจ่อที่เผยอออกครางแผ่วอย่างไม่ละสายตา
ทุกอย่างที่ปรากฏแก่สายตาแบคฮยอนไม่ได้ปรุงแต่งเพื่อให้เขาลุ่มหลง
มีเพียงร่างกายที่บิดเร้าไปตามอารมณ์ ไม่ประสีประสาในเรื่องบนเตียง ไม่ได้ครางเสียงดังเหมือนพวกผู้หญิง
ที่มักจะเรียกร้องขอสัมผัสจากเขา ต่างจากคนตัวเล็กที่พยายามเก็บเสียงไว้
เพราะกลัวว่าเสียงที่ร้องออกมานั่นจะทำให้แบคฮยอนเสียอารมณ์ แจ่คยองซูคงไม่รู้ว่าเพียงแค่เสียงหอบหายใจจากคนตัวเองก็สามารถเรียกให้เลือกร้อนในกายของแบคฮยอนให้สูบฉีดมากกว่าเดิมได้แล้ว
“ฮ้า...อึ่ก...” คยองซูครางเสียงแผ่ว
แบคฮยอนเอาแขนสอดเข้าใต้ข้อพับขาของคยองซูก่อนจะยันกับเตียงนุ่มไว้
ทำให้ขาคยองซูลอยกว้างขึ้นจนมันชี้ฟ้า แบคฮยอนก็โหมกายเข้าไปตามอารมณ์ของตัวเอง
เชิดหน้าครางกระแทกกายเข้าไป ก่อนจะก้มลงมองร่างเล็กที่เพียงแค่ครางเบาๆ
ไม่ส่งเสียงร้องออกมาเต็มที่
“อื้ม...คยองซู...ฮ้า...”
แบคฮยอนทอดมองปฏิกิริยาของคนตัวเล็กสักพัก ริมฝีปากเม้มแน่นไม่คลายออก
เมื่อแบคฮยอนพยายามกระแทกกายเข้าไปเพื่อที่จะหายร่างเล็กหยุดเสียงครางออกมากลับยิ่งเม้มแน่นกว่าเดิมจนริมฝีปากซีด
ทั้งยังกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด
แบคฮยอนยกมือขึ้นลูบริมฝีปากคยองซูอย่างแผ่วเบาๆ
เพื่อให้คนตัวเล็กรู้ตัวว่าตัวเองกำลังทำให้แบคฮยอนเป็นห่วง
คยองซูปรือตาขึ้นมองแบคฮยอนเมื่อสัมผัสได้ถึงนิ้วเรียวที่ไล่วนอยู่ที่ริมฝีปากเขา
แบคฮยอนค่อยๆ ลดจังหวะร้อนลงเรื่อยๆ
พร้อมทั้งไล่คลายแรงเม้มที่ปากคยองซูลงโดยการแตะลิ้นร้อนลงเลียตามรอยแยกเบาๆ
เพื่อให้คนตัวเล็กคลายสัมผัสที่เม้มแน่นออก คยองซูคลายริมฝีปากออก เมื่อนึกว่าแบคฮยอนต้องการจะจูบตน
แต่ว่าพอร่างเล็กคลายออกแบคฮยอนก็ผละออกห่าง มองร่างเล็กด้วยสายตาที่เป็นห่วง ยามที่สายตาคมก็มองริมฝีปากที่มีรอยฟันอยู่
“ร้องออกมาเถอะนะ”
แบคฮยอนโน้มกายเข้าไปใกล้คยองซูที่นอนราบอยู่กับเตียง
“แต่ว่า...แฮ่ก...สะ...เสียงผมไม่...แฮ่ก”
“ฉันอยากได้ยินนะ อย่ากัดปากตัวเองสิ”
แบคฮยอนจูบลงที่ริมฝีปากคยองซูอย่างอ่อนโยน ไม่ได้ลุกล้ำแต่อย่างใด
เพียงแค่สัมผัสเท่านั้น
“ขอโทษครับ...แฮ่ก...” คยองซูรู้สึกผิดที่ทำให้แบคฮยอนเป็นห่วงตน
อยากจะขอโทษโดยการจูบเบาๆ ที่ปลายคางแหลมของแบคฮยอน
“ถ้าจะกัด กัดปากฉันนะ”
แบคฮยอนโน้มตัวลงไปเรื่อยๆ
สัมผัสร้อนชื้นแตะลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มเบาๆ ก่อนจะสอดแทรกเข้าไปสำรวจในโพรงปากหวาน
ลิ้นร้อนไล่เล็มไปตามไรฟัน
ก่อนจะตวัดเกี่ยวรัดลิ้นเล็กที่พยายามตวัดเกี่ยวกับเขาอย่างไม่ประสีประสา ทว่าความน่ารักนั้นกลับเรียกร้องให้แบคฮยอนมอบจูบที่เร้าร้อนคืนให้
จนต้องส่งเสียงครางฮึมในลำคอออกมาอย่างพอใจ เพราะการแสดงออกที่ไร้เดียงสาของอีกคนนั้นเป็นเสน่ห์เรียกร้องให้อยากสัมผัสมากขึ้น
จนอยากจะทำลายให้แหลกคามือ อยากทำให้คนที่บริสุทธิ์นั้นแปดเปื้อน
สะโพกหนาก็เริ่มขยับอีกครั้ง
ขาเรียวของคยองซูตวัดเกี่ยวสะโพกหนาของแบคฮยอนเอาไว้ มือที่เคยจิกอยู่ที่หมอนก็เลื่อมาบีบที่ไหล่กว้างแทน
ก่อนจะยกขึ้นโอบรอบคอแบคฮยอนเอาไว้ ริมฝีปากก็ยังไม่ผละออกจากกัน
ใบหน้าเอียงปรับองศาเพื่อให้จูบถนัดขึ้น เสียงแลกน้ำลายก็ดังขึ้นเรื่อยๆ
อย่างไม่ปกปิดผสมไปกับเสียงครางในลำคออย่างสุขสมที่ออกมาจากทั้งสองคน
“อื้ม...”
“อื้ม...ฮ้า...” แบคฮยอนผละออกเพื่อให้คยองซูได้หายใจ
“แฮ่ก!...แฮ่ก!...” คยองซูรีบกอบโกยเอาอากาศเข้าปอดทันทีที่ริมฝีปากได้รับอิสระ แต่เพียงแค่ไม่นาน
แบคฮยอนก็ยึดอิสระคืน ครอบครองริมฝีปากที่แม้ตัวเองไม่ได้เป็นเจ้าของแต่ก็เหมือนเป็นของตัวเอง
“อื้ม...” แบคฮยอนครางในลำคออย่างสุขสม มือหนายกขึ้นลูบผมนุ่มลื่นอย่างอ่อนโยน
อีกมือหนึ่งก็พยายามประคองสะโพกเล็กไม่ให้หลุดออกจากหน้าตัก
เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องปับๆ เป็นจังหวะร้อนตามอารมณ์ของคนสองคนที่กำลังกอดรัดฟัดกันอยู่บนกลางเตียง
ความร้อนแรงของทั้งคู่โหมกระหน่ำจนเตียงเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะพังโครมลงไปกองกับพื้น
พั่บๆๆๆๆๆ
“อื้อ!”
“ฮ้า...คยองซู...อื้อ...เรียกชื่อฉันหน่อย”
แบคฮยอนจูบที่ขมับขาวที่ชื้นเหงื่อหนักๆ ก่อนจะเลื่อนมาจูบที่แก้มกลม
“ฮ้า...อึ่ก...คุณ...แฮ่ก...แบคฮยอน...อ๊ะ...คุณแบคฮยอน!” คยองซูครางเรียกชื่อแบคฮยอนพร้อมทั้งหอบหายใจ เอ่ยเรียกชื่อตามที่แบคฮยอนบอกอย่างน่ารัก
เนื้อตัวเปียกชื้นสัมผัสกันแนบแน่นขึ้นเมื่อแบคฮยอนโน้มกายลงไปกอดตัวคนตัวเล็กเอาไว้
“อ๊า...ดี...เรียกอีก...สิ...อื้ม” แบคฮยอนเอ่ยชิดใบหูขาวก่อนจะขบเบาๆ
ที่ใบหู ลมหายใจร้อนๆ ที่เป่าลดทั้งเสียงครางแผ่วของแบคฮยอน
ทำให้ร่างเล็กเกร็งเพราะสยิว
“อื้อ...คุณแบคฮยอน...แรงอีก! แรงกว่านี้นะครับ อ๊า...ไม่ไหวแล้ว...แฮ่ก...จะไปแล้ว...อ๊ะ...นะครับ...อื้อ”
คยองซูร้องขอออกมาตามใจตัวเอง ไม่คิดจะปิดกั้น แม้จะรู้ว่าเป็นคำพูดที่น่าอายแต่ว่าเพราะตอนนี้อารมณ์ปรารถนาจะปลดปล่อยที่ก่อตัวขึ้นมันอยู่เหนือสิ่งอื่นใด
ทั้งสุข และทรมาน เพราะต้องการจะปลดปล่อยเต็มที่ จึงต้องเอ่ยปากร้องขอให้แบคฮยอนนั้นกอดตนแรงๆ
เพื่อที่ตัวเองจะได้ปลดปล่อย
“ฮ้า...อีกนิด...อื้อ...” แบคฮยอนผละกอดออกไปก่อนจะลุกขึ้นนั่งพร้อมทั้งรวบร่างเล็กเข้าไว้ในอ้อมกอดให้ลุกขึ้นมาด้วยกัน
กลายเป็นว่าตอนนี้คยองซูนั่งทับหน้าตักแบคฮยอนอยู่
“อื้อ!”
คยองซูจิกเล็กลงบนลาดไหล่กว้าง ปรือตาขึ้นมองสภาพตัวเองที่ต้องน่าอายแน่ๆ
“คยองซู...” แบคฮยอนเรียกชื่อคยองซูเสียงแผ่ว “ช่วยหน่อยนะ...นะ...”
แบคฮยอนกดจูบลงที่แก้มใสอย่างแรง มือเรียวก็ประคองสะโพกเล็กเอาไว้
“อื้อ...อ๊ะ”
คยองซูหลับตาแน่นก่อนจะยกตัวขึ้นนิดหน่อยแล้วทิ้งตัวลงหน้าตักแบคฮยอน
ร่างเล็กที่ถึงกับอ้าปากค้างเพราะความจุกที่ท้องน้อย
เพราะของแบคฮยอนนั่นกระแทกเข้ามาถูกจุดพอดี ใบหน้าหวานเชิดขึ้นครางออกมาเต็มเสียง
เมื่อแบคฮยอนสวนกายเข้ามาที่เดิมอีกครั้งและอีกครั้ง
“อื้ม...”
“มะ...ไม่นะ...ตรงนั้น...อ๊ะ...อ๊า...ดะ...ดี...อื้ม...”
คยองซูครางออกมาอย่างลืมตัว ทำให้แบคฮยอนยกยิ้มขึ้นเมื่อคยองซูกำลังบอกว่าเขาเองก็รู้สึกดี
“ดีมั้ย?” แบคฮยอนถามยิ้มๆ มือเรียวก็ประครองสะโพกเล็กให้ยกขึ้นแล้วกระแทกลงมา
เขาเองก็สวนกายเข้าไปที่จุดเดิมซ้ำๆ ที่จุดกระสันของคยองซู
ท่านี้มันทำให้ส่วนนั้นของแบคฮยอนเข้าไปลึกมากกว่าเดิม และมันก็ยิ่งทำให้รู้สึกดี
“อ๊ะ...ฮื่อ...ดีครับ...แฮ่ก...ดี...แฮ่ก...”
คยองซูตอบเสียงแผ่วพร้อมทั้งครางออกมา หน้าผากชื้นทิ้งลงซบที่หน้าผากแบคฮยอน
ก่อนจะกดจูบลงที่ปลายจมูกโด่งรั้นของแบคฮยอน
แบคฮยอนทอดมองกิริยาอ่อนโยนและนุ่มนวลนั่นด้วยสายตาที่มองอย่างเอ็นดู
ก่อนจะมอบรางวัลให้โดยการพาขึ้นสวรรค์
ตุบ!
แบคฮยอนพลิกร่างเล็กให้ลงไปนอนราบกับเตียงก่อนจะกระหน่ำโหมกายเข้าไปถี่
เพื่อที่จะพาอีกคนไปถึงฝั่งฝันสักที แบคฮยอนจับขาเรียวพาดไว้ที่ไหล่กว้างข้างหนึ่ง
ก่อนจะแทรกกายเข้าไปมากขึ้น สะโพกหนาก็สวนกายเข้าไปถี่รัว
“อึ่ก!...ไม่...นะ...ท่านี้...อ๊า...ผมจะไปแล้ว...อย่า...”
“นายน่ารัก...แฮ่ก...เพราะงั้น...ฉันจะให้รางวัล...อื้ม...”
“มะ...ไม่ครับ...ผะ...ผม...แฮ่ก...อยากไปพร้อม...แฮ่ก...คุณแบคฮยอนครับ...”
คยองซูเอ่ยออกมาอย่างยากลำบอกเพราะหอบหายใจ
เพราะประโยคน่ารักที่เอ่ยออกมาทำให้แบคฮยอนไม่อาจทนต่อไปได้เพราะอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ
ไม่ว่าจะตอนไหน เวลาไหน คนตัวเล็กก็มักจะยั่วเขาแบบไม่รู้สึกตัว
เพราะคำพูดน่ารักแบบนี้ที่มักจะเอ่ยอยู่ตลอด แล้วแบคฮยอนจะอดใจไม่ให้กอดได้ยังไง
“อื้ม...” แบคฮยอนครางฮึม ก่อนจะกระแทกกายเข้าไปถี่รัว
มือเรียวก็จัดการสาวเอาส่วนน่ารักนั้นกอบกุมไว้ที่มือก่อนจะส่งแรงไปขยับสองสามครั้ง
ก่อนที่น้ำรักสีขาวขุ่นจะพุ่งออกมาเต็มมือเขา
“อ๊า!...”
คยองซูเอามือดันหน้าท้องแกร่งของแบคฮยอนเอาไว้
เมื่อแบคฮยอนกระแทกกายเข้าไปหนักหน่วง
แต่จังหวะเร้าร้อนนั้นกำลังจะฆ่าคยองซูเพราะหายใจไม่ทัน
แต่ทว่าหน้าก็ต้องร้อนฉ่าขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อแบคฮยอนยกมือที่เปื้อนน้ำรักของคยองซูขึ้นไปเลียทุกหยาดหยดจนหมดก่อนจะกลืนลงไป
ทั้งที่ตายังจับจ้องไปที่ดวงตาหวานฉ่ำของคยองซูที่มองอยู่อย่างมีความหมาย
“อื้อ...อึ่ก...อื้ม...” แบคฮยอนเชิดหน้าขึ้นปล่อยเสียงครางออกมา
พร้อมกับอารมณ์ที่พุ่งถึงจุดสูงสุด ความอุ่นร้อนพุ่งเข้าไปในตัวคยองซูทันที
แบคฮยอนขยับตัวสองสามครั้งย้ำๆ ก่อนจะถอนกายออก ทิ้งตัวนอนลงที่ข้างตัวคนตัวเล็ก
แบคฮยอนไล่นิ้วไปตามไหล่เล็กที่ชื้นเหงื่อ พร้อมทั้งพรมจูบไปทั่วแผ่นหลังชื้น
ทั้งฝากรอยรักเอาไว้ทุกจุดที่ริมฝีปากลากผ่าน
เพราะข้างหน้านั่นไม่มีที่ว่างที่เขาจะฝากไว้แล้ว ทั้งของเก่าที่เริ่มจาง
แต่แบคฮยอนเติมใหม่ให้สีสวยเหมือนเดิมแล้ว ตั้งแต่ต้นคอทั้งหลังและหน้า
เลื่อนลงมาที่หน้าอกเล็ก เลื่อนลงมาที่หน้าท้อง
ต้นขาขาวและขาอ่อนด้านในที่แบคฮยอนไปสำรวจมาแล้ว ยกยิ้มมองผลงานตัวเองอย่างพอใจ
ก่อนจะดึงร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอด
พร้อมทั้งดึงรั้งผ้าห่มขึ้นคลุ่มร่างเปลือยทั้งสอง
“แฮ่ก...แฮ่ก...” คยองซูหายใจหนัก
หลังจากผ่านความร้อนแรงของแบคฮยอนได้เกือบสามชั่วโมง
ร่างกายก็พลันเรียกร้องขอการพักผ่อนจากเจ้าของร่างกาย ก่อนที่ทุกอย่างจะดับลง
ติดตามต่อได้ที่ http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1388196&chapter=20
กลับไปเม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยนะ
Twitter:@baekdomine
แท็ก #ฟิคเพราะรัก
