BAEKDO Special ♥ เพราะรัก.

----------CUT----------

พรวด!

คยองซูยืนขึ้นบนเตียงก่อนจะจัดการถอดเสื้อผ้าออกจนหมด เหลือเพียงแค่เนื้อเปลือยเปล่าขาวอมชมพูที่ไร้อาภรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น แบคฮยอนตาโตมากกว่าเดิมเมื่อ...คยองซูนั่งลงตรงหน้าเขา แล้วกางขาออกจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน นิ้วเล็กถูกส่งเข้าปากตัวเอง ลิ้นเล็กไล่ลิ้นเลียชโลมนิ้วตัวเองจนเปียกชุ่ม ก่อนจะส่งไปจ่อที่ช่องทางรัก นิ้วเล็กค่อยๆ กดเข้าไปข้างในเพื่อเบิกทางด้วยนิ้วตัวเอง

ใช่แล้ว! คยองซูกำลังใช้นิ้วตัวเองกับตรงนั้น...ต่อหน้าแบคฮยอน!!!

อึ่ก!

แบคฮยอนทำได้เพียงกลืนก้อนน้ำลายหนืดๆ ลงคอ กับกระพริบตาปริบๆ มองดูคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา

คยองซูทอดมองแบคฮยอนด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน ถ้าถามว่าอายไหมที่ทำแบบนี้ต่อหน้าแบคฮยอน คยองซูต้องบอกว่าอายมาก นี่เป็นครั้งแรกที่คยองซูทำแบบนี้ มันน่าอายมาก แล้วยิ่งสายตาจาบจ้วงที่มองเขาอยู่ มันแสดงออกชัดเจนทุกอย่าง จนคยองซูต้องเบือนหน้าหลบสายตานั้นเอง

“อื้ม...แฮ่ก...แฮ่ก...อ๊า...” เสียงหอบหายใจสั่นที่ดังออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอครางออกมาเต็มเสียง

นิ้วเล็กก็ขยับเข้าออกตรงช่องทางสีชมพูจากหนึ่งเพิ่มเป็นสอง นิ้วเล็กขยับช้าๆ เนิบๆ ใบหน้าเหยเกเพราะช่องทางของตัวเองตอดรัดนิ้วจนขยับแทบไม่ได้ ร่างเล็กพยายามผ่อนลมหายใจเพื่อผ่อนคลาย ช่องทางรักเริ่มคลายตัวจนส่งนิ้วที่สามเข้าไปได้

แฉะ! แฉะ!

นิ้วเล็กขยับเข้าออกจากช่องทางรักช่ำไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ไหลเปรอะลงที่นอน คยองซูตัดสินใจขยับนิ้วเข้าออกเร็วขึ้น ก่อนจะถอนนิ้วออกจากช่องทางนั่น น้ำเชื่อมใสติดที่นิ้วจนเป็นทางยาวเชื่อมกับช่องทาง คยองซูไม่สนใจ เพราะตอนนี้เขากำลังต้องการ...เหลือเกิน

ตุบ!

คยองซูทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้าลงกับหมอนใบใหญ่ ชันเข่ากับเตียงนอนนุ่ม แอ่นสะโพกมนขึ้นให้ได้องศาพอดี มือเล็กจัดการแหวกแก้มก้มตัวเองออกกว้าง เผยให้เห็นช่องทางรักสีชมพูที่ขมิบรอถี่ และแฉะไปด้วยน้ำหวานสะท้อนแสงไฟเป็นประกาย

“ขอร้อง...นะครับ...แฮ่ก...คุณแบคฮยอน...”

แบคฮยอนมองดูของหวานตรงหน้าอย่างหวานปาก ลิ้นร้อนยกเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง ก่อนจะจัดการละเลงลิ้นร้อนไปที่ช่องทางรักสีชมพูที่ตั้งตะหว่านอยู่ตรงหน้า นิ้วเรียวก็บดคลึงห่วงสีสวยไปมาเบาๆ ลิ้นร้อนก็ตวัดน้ำหวานที่หวานฉ่ำ

“อ๊ะ...อื้อ...ฮ้า...เสียว...ไม่นะ...”

“หวานจัง...” แบคฮยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาเรียวจ้องเพียงสิ่งเดียวที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่ละสายตาไปไหน

แผล็บ!

จัดการเลียแผล็บเข้าที่รูนั้นอีกครั้ง นิ้วเรียวก็จัดการแยกช่องทางออกว้าง ลิ้นร้อนก็แหย่เข้าไปในช่องทางรักนั่นทันที ตวัดเลียช่องทางนุ่มแล้วดึงออกส่งเข้าไปใหม่แล้วดึงออก จนหวานฉ่ำไปหมด

“ฮื่ม...อื้ม...ไม่เอาแล้ว...” แผ่นหลังขาวหอบหายใจจนสะอ้านไปหมดแถมยังเปียกชื่นไปด้วยเหงื่อทั้งๆ ที่อากาศหนาวแท้ๆ

แบคฮยอนผละออกไปจากช่องทางนั้นอย่างเสียดาย แต่เพราะคยองซูเอาแต่บอกว่าไม่เขาจึงต้องยอมละออกมาอย่างตัดใจ ดวงตาเรียวทอดมองสิ่งสวยงามตรงหน้าอย่างอดกลั้น ส่วนข้างล่างของเขารู้สึกปวดหนึบไปหมด จนเหมือนจะแตกแล้ว มันเกือบจะทนไม่ได้ตั้งแต่คนตัวเล็กนั่งแหวกขาอยู่ต่อหน้าเขาแล้ว

แต่ว่าอยากจะอดทนอีกสักนิด...อยากเห็นความพยายามของคนตัวเล็กที่ทำเพื่อเขาอีกสักนิด...มันน่ารักเพราะว่าคนตัวเล็กตั้งใจทำเพื่อเขา...

ดวงตากลมฉ่ำไปด้วยน้ำใสปรือขึ้นอย่างยากลำบาก เหลียวกลับมาสบกับแบคฮยอน ก่อนจะขยับเอ่ยถ้อยคำหวานหูที่แบคฮยอนทนไม่ไหวแล้ว

“แฮ่ก...เข้ามาเถอะนะครับ ผมทนไม่ไหวแล้ว...แฮ่ก...”

“อึ่ก! โธ่เว้ย!” แบคฮยอนรูดซิปกางเกงลงอย่างไว ไม่มีเวลาใจเย็นพอที่จะถอดเข็มขัดด้วยซ้ำ ตอนนี้ขอเข้าไปข้างในนั้นก่อน ควักเอาแท่งเนื้อร้อนที่ผองเต็มที่แล้วออกมา ชักรูดแก่นกายสองสามทีก่อนจะเอามาจ่อที่ช่องสีสวยของคนตัวเล็ก ก่อนจะ...

สวบ!

“อ๊า!” คยองซุเชิดหน้าขึ้นครางออกมาเต็มเสียง เมื่อแบคฮยอนสอดกายเข้ามาครั้งเดียวจนสุดโคน

“อื้ม!” แบคฮยอนครางในลำคอ เมื่อช่องทางรักตอดรัดแน่น ทั้งๆ ที่ได้รับการเบิกทางแล้ว แต่ว่ามันก็ยังตอดรัดจนเขาแทบเสร็จทันทีที่สอดเข้ามา

แบคฮยอนแทบคลั่งเมื่อเริ่มขยับตัวเบาๆ มือเรียวก็แกะเข็มขัดออก เพราะกลัวว่าจะครูดกับเนื้อเนินของคยองซู ดึงแก่นกายออกมาจนเกือบสุดก่อนจะกระแทกเข้าไปจนมิดด้าม ขบเม้มริมฝีปากเรียวอย่างพยายามข่มอารมณ์

“ฮ้า...ลึกไป...ฮ้า...มันลึก...อึ่ก...ไม่...” คยองซูเผลอปากร้องขอความเห็นใจ

พรึ่บ!

แบคฮยอนจับคยองซูให้นอนหงาย จับขาเรียวแยกออกกว้าง แขนก็สอดเข้าใต้ข้อพับเข่า มือเรียวค้ำลงบนเตียวนุ่มข้างลำตัวคยองซูจนสะโพกมนลอยหวือขึ้นปลายขาแยกออกกว้างมากกว่าเดิม

“ไม่ไหว!...ฮ้า...แล้ว...ขอได้ไหม?...คยอง...มากกว่านี้” แบคฮยอนหอบหายใจเสียงกระเส่า ขบกรามจนเป็นสันนูน

คยองซูปรือตาขึ้นมองหน้าแบคฮยอน ดวงตาเรียวที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ใบหน้าทรมานที่พยายามข่มอารมณ์เอาไว้ไม่ให้ทำรุนแรงกับร่างกายของเขา จนคยองซูเองก็ใจอ่อน แบคฮยอนกำลังทำเพื่อเขาเหมือนกัน เขาพยายามข่มอารมณ์ดิบของตัวเอง เพื่อไม่ให้คยองซูเจ็บ แบคฮยอนคงลืมไปว่า...

สำหรับคยองซู ถ้าแบคฮยอนมีความสุข คยองซูก็สุขด้วย เพราะฉะนั้น...

“ได้ครับ...อื้ม...ทำเลย...ทำตามที่ใจต้องการเลยครับ...แฮ่ก!...ผมอยากรู้ความรู้สึกของคุณแบคฮยอนมากกว่านี้...แฮ่ก...รักผม...แรงกว่านี้...อ๊ะ...ได้ไหมครับ...”

“ฮ้า!...น่ารัก!...ขอโทษนะ...เพราะนายน่ารักเกินไป...ฮ้า...จนฉันหยุดไม่ได้แล้ว...อื้ม...”

แบคฮยอนก้มลงประกบปากคยองซูเป็นการให้รางวัลสำหรับคนน่ารัก ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันลิ้นเล็กที่พยายามตบสนองจูบของเขาเช่นกัน แต่ก็ไม่ประสีประสาของคนที่ไม่มีประสบการณ์ แม้เขาจะพร่ำจูบเพื่อสอน แต่คนตัวเล็กไม่เคยจดจำเลย สงสัยต้องสอนมากกว่านี้

“ฮ้า...อื้ม...จุ๊บ...จ๊วบ”

“อื้ม...” แบคฮยอนคำรามในลำคอ

“ฮ้า...จูบมากกว่านี้นะครับ...ฮ้า”

“ฮื่ม...ไม่ได้เรื่องเลยนะ จูบนายน่ะ” แบคฮยอนจูบลงที่เรือนผมที่ชื้นเหงื่อ

“อ๊ะ...สอน...ผมหน่อย..นะครับ...ฮ้า” มือเล็กเผลอจิกลงบนไหล่กว้าง เมื่อแบคฮยอนกระแทกกายเข้าถูกจุดกระสัน

“หึหึ ได้สิ อื้ม...” แบคฮยอนปล่อยมือออกจากใต้ข้อพับขาเรียวก่อนจะประคองใบหน้าหวานเอาไว้ ขาเรียวก็ยกขึ้นเกี่ยวสะโพกหนาเอาไว้

แล้วประกบปากจูบลงอีกครั้ง ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวอย่างมีชั้นเชิง หลอกล้อให้ลิ้นเล็กไล่ต้อนจนเผลอไล่ตามลิ้นของเขาออกมา แบคฮยอนเผยอปากส่งลิ้นออกมา ดวงตากลมจ้องมองเพียงลิ้นของแบคฮยอนก่อนจะประกบจูบลงที่ปากแบคฮยอน ลิ้นเล็กตวัดเกี่ยวลิ้นร้อนพร้อมทั้งดูดเสียงดัง เสียงแลกน้ำลายดังลั่นห้อง ริมฝีปากอวบอิ่มขมเม้มที่ริมฝีปากล่างแบคฮยอนเบาๆ  ก่อนจะผละออก แบคฮยอนเองก็เผลอส่งลิ้นตามออกมาเช่นกัน

“หึ” ริมฝีปากเรียวยกยิ้มขึ้น เมื่อคยองซูของเขาเริ่มเรียนรู้แล้ว

“พอได้ไหมครับ?”

“เด็กดี แต่ว่าจูบแค่กับฉันก็พอ” แบคฮยอนเลียริมฝีปากคยองซูเบาๆ

“ครับ...อื้ม” คยองซูครางออกมา เมื่อแบคฮยอนประกบจูบลงอย่างไม่ได้ตั้งตัว เพียงแค่แบคฮยอนไล่ต้อนอีกครั้ง คยองซูก็เผลอโอบมือรอบคอหนาทันที

สวบๆๆๆ

เอี๊ยดๆๆๆ

แบคฮยอนสวนกายเข้ามาด้วยจังหวะที่หนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบกันผสมกับเสียงขาเตียงชั้นดีที่ดังเอี๊ยดอ๊าดบ่งบอกว่าฉากรักของพวกเขานั้นมันทั้งร้อนแรงและหนักหน่วงเป็นเวลานานมากแค่ไหนจนดังลั่นห้อง แต่อย่าได้แคร์ว่ามันจะเล็ดลอดออกไปนอกห้อง เพราะตอนนี้ทั้งคู่สนเพียงแค่กันและกัน

ติดตามอ่านต่อได้ที่ http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1388196&chapter=14